The post Εγκυμοσύνη και οδοντίατρος appeared first on CC Dental.

Ανέκαθεν, πρώτιστο μέλημα των οδοντιάτρων ήταν η αντιμετώπιση της τερηδόνας. Μια αντιμετώπιση που περιλαμβάνει μια σειρά «επιθετικών» χειρισμών όπως είναι η αφαίρεση της τερηδονισμένης ουσίας, η παρασκευή κοιλότητας κατάλληλου σχήματος, η τοποθέτηση του εμφρακτικού υλικού κ.α. Όλες αυτές οι απαραίτητες επεμβάσεις, παρ’όλο που αποκαθιστούν τη βλάβη, θίγουν τη δομική και λειτουργική ακεραιότητα του δοντιού και το εξασθενούν.

Το ίδιο δόντι, στο άμεσο ή απώτερο μέλλον, δυνατόν να εμφανίσει μια νέα βλάβη για την αποκατάσταση της οποίας θα απαιτηθεί μια νέα «επιθετικότερη» λύση κ.ο.κ. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, που σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην εξαγωγή του δοντιού.

Η πρόοδος, όμως, των γνώσεων μας πάνω στη φυσιολογία του δοντιού αλλά και στις φυσικοχημικές αλλαγές που προκαλεί η τερηδόνα στους οδοντικούς ιστούς μετατόπισε το έργο του οδοντιάτρου από την αντιμετώπιση στην πρόληψη της τερηδόνας. Με τη βοήθεια δε των σύγχρονων οδοντιατρικών βιοϋλικών φθάνουμε σήμερα να υποστηρίζουμε πως είναι δυνατή η πρόληψή της στην ολότητα των περιπτώσεων.

Η τερηδόνα σε ποσοστό 60-70% παρουσιάζει μια ιδιαίτερη προτίμηση στις μασητικές επιφάνειες των οπισθίων δοντιών. Σ’αυτό συμβάλλει η ιδιαίτερη μορφολογία τους, λόγω της παρουσίας βαθέων αυλάκων και σχισμών γεγονός που εμποδίζει τον αυτοκαθαρισμό της περιοχής από το σάλιο και καθιστά αδύνατη την προσπέλαση τους από τους θυσάνους της οδοντόβουρτσας. Οι συνθήκες, αυτές, δημιουργούν ένα ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη  μικροοργανισμών και την έναρξη των τερηδονικών διεργασιών.

Τι είναι και πώς δρουν τα sealants;

Για την πρόληψη αυτών των διεργασιών, συνιστάται η εφαρμογή των εμφρακτικών οπών-σχισμών (ή όπως είναι γνωστά στην οδοντιατρική ορολογία sealants). Τα sealants λειτουργούν, δημιουργώντας ένα διάφανο και αδιαπέραστο στρώμα πάνω από τις μασητικές επιφάνειες των οπισθίων δοντιών, εμποδίζοντας αφενός την είσοδο μικροβίων και αφετέρου δυσχεραίνοντας την τροφοδοσία τους με θρεπτικά συστατικά.

Τα υλικά αυτά ανήκουν στην κατηγορία των υγρών ρητινών οι οποίες προσομοιάζουν χημικά με τις γνωστές σε όλους μας σύνθετες ρητίνες, στερούνται όμως, ενισχυτικών ουσιών και χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη ρευστότητα. Ορισμένα σκευάσματα περιέχουν φθόριο ενισχύοντας την αντίσταση της αδαμαντίνης στην ενδεχόμενη τερηδονική προσβολή, ενώ άλλα περιέχουν και χρωστικές, δίνοντάς τους ιδιαίτερους χρωματισμούς ώστε να διευκολύνεται η αξιολόγησή τους κατά τις επανεξετάσεις.

Πόσο αποτελεσματικά είναι τα sealants;

Η αποτελεσματικότητα εφαρμογής των εμφρακτικών οπών-σχισμών για την πρόληψη της τερηδόνας είναι πλέον, μέσα από πληθώρα ερευνών, αδιαμφισβήτητη και αγγίζει το 100%, με την προϋπόθεση πως τα sealants παραμένουν ανέπαφα στη θέση τους.

Ένα σημαντικό μειονέκτημα των υλικών αυτών είναι η μειωμένη αντοχή τους στη αποτριβή, απόρροια της απουσίας ή της μικρής περιεκτικότητας τους σε ενισχυτικές ουσίες. Ως εκ τούτου κρίνεται απαραίτητος ο συνεχής έλεγχος για τη διατήρηση της ακεραιότητας τους ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός για τον οποίο τοποθετήθηκαν. Εμπειρικά ο μέσος όρος ζωής των sealants δεν ξεπερνά τα 2 χρόνια με αποτέλεσμα να απαιτείται επανατοποθέτησή τους μετά το πέρας του διαστήματος αυτού.

Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η εφαρμογή τους;

Η τοποθέτηση των sealants στην επιφάνεια του δοντιού είναι πολύ εύκολη καθώς δεν απαιτεί αναισθησία παρά μόνο καλό έλεγχο της υγρασίας. Η εφαρμογή δε των sealants, κατά την παιδική ηλικία, εκτός από την ανεκτίμητη προσφορά τους στον τομέα της οδοντιατρικής πρόληψης παρέχουν, ειδικά στα παιδιά, ένα ακόμη σημαντικό όφελος. Δεδομένου του γεγονότος πως η τοποθέτησή τους δεν απαιτεί τη χρήση τροχών και ενέσεων, αποφεύγεται μια τυχόν επώδυνη και συγχρόνως δυσάρεστη πρώτη επαφή με το οδοντιατρικό περιβάλλον. Με αυτό τον τρόπο οι πρώτες εμπειρίες που συλλέγει το παιδί από την επίσκεψη του στο οδοντιατρείο είναι ευχάριστες και ανώδυνες, γεγονός απαραίτητο ώστε να καλλιεργηθεί μια σωστή σχέση οδοντιάτρου και μικρού ασθενή ενώ παράλληλα δημιουργούνται και “ευνοϊκές άνευ φόβου” συνθήκες για μελλοντικές επισκέψεις.

Αδιαμφισβήτητα, τα εμφρακτικά οπών-σχισμών αποτελούν ένα ακόμη εργαλείο στο «οπλοστάσιο» του οδοντιάτρου για την επίτευξη του αντικειμενικού σκοπού της οδοντιατρικής επιστήμης, που είναι και η πρόληψη.

Η χρήση τους για να καταστεί αποτελεσματική, προϋποθέτει το συνδυασμό τους και με άλλα προληπτικά μέτρα, διαφορετικά είναι παντελώς άχρηστη. Ποιο το κέρδος να προληφθεί η τερηδόνα των μασητικών επιφανειών των οπισθίων δοντιών όταν οι ασθενείς αγνοώντας ή αδιαφορώντας για τις ευεργετικές επιδράσεις του φθορίου ή αμελώντας την επιμελή στοματική υγιεινή αναπτύσσουν τερηδόνες στις όμορες επιφάνειες; Ή ποιο το όφελος πρόληψης της τερηδόνας όταν τα δόντια χάνονται μελλοντικά εξ’αιτίας περιοδοντικής νόσου;

Συμπερασματικά, τα εμφρακτικά οπών-σχισμών εντάσσονται σ’ενα ολοκληρωμένο πρόγραμμα πρόληψης, το οποίο θα περιλαμβάνει, ανάλογα πάντα με την περίπτωση και την ηλικία, φθοριώσεις, διδασκαλία καλής στοματικής υγιεινής, διατροφικές συμβουλές κ.α. Μόνο τότε τα sealants θα μπορέσουν ν’αποδώσουν το βέλτιστο και ουσιαστικότερο αποτέλεσμα που υπόσχονται.

The post Εμφρακτικά οπών και σχισμών – Οι αόρατοι προστάτες των δοντιών μας appeared first on CC Dental.

Τι είναι οι φρονιμήτες;

Οι τρίτοι γομφίοι είναι τα τελευταία δόντια που ανατέλλουν στη στοματική κοιλότητα και αφού έχει πλήρως ολοκληρωθεί ο οδοντικός φραγμός. Η ανατολή τους φυσιολογικά γίνεται πίσω από το δεύτερο γομφίο και μπροστά από το πρόσθιο χείλος του κλάδου της κάτω γνάθου και από την ηλικία των 12 και πέραν ετών. Δεδομένης της θέσεως τους, του χρόνου αλλά και της φοράς ανατολής τους πολύ συχνά αδυνατούν ν’ανατείλουν, με αποτέλεσμα να παραμένουν αθέατοι κάτω από τα ούλα ή ακόμα και μέσα στο οστούν της γνάθου (έγκλειστοι τρίτοι γομφίοι).

Πού οφείλεται ο εγκλεισμός τους;

Κυριότερη αιτία εγκλεισμού των τρίτων γομφίων αποτελεί το γεγονός ότι τα δόντια που έχουν ήδη ανατείλει, προκειμένου να διευθετηθούν καλύτερα στο φραγμό, είναι δυνατόν να καταλάβουν το διαθέσιμο χώρο που προορίζετο για τους τρίτους γομφίους. Ως εκ τούτου το διάστημα μεταξύ του κλάδου της κάτω γνάθου και του δεύτερου γομφίου περιορίζεται σημαντικά αδυνατώντας να υποδεχθεί τους τρίτους γομφίους. Επιπροσθέτως αρκετές φορές η φορά ανατολής των (διεύθυνση που ακολουθεί το οδοντικό σπέρμα κατα την ανατολή του) αποκλίνει από τα φυσιολογικά όρια οδηγώντας τους σε θέσεις όπου η έκφυσή τους είναι πρακτικά αδύνατη.

Πέραν τούτων υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που μπορεί να οδηγήσουν στην έγκλεισή τους, όπως κύστεις στην περιοχή που απωθούν τους τρίτους γομφίους, διάφορα γενετικά σύνδρομα που οδηγούν σε ανάπτυξη πολλαπλών δοντιών με αποτέλεσμα το ένα να εμποδίζει την ανατολή του άλλου κ.α. Οι περιπτώσεις αυτές, όμως, είναι αρκετά σπάνιες συγκριτικά με την «κλασσική» αιτία έγκλεισης των τρίτων γομφίων και απαιτούν διαφορετική και εξειδικευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση.

Η απουσία ενός τρίτου γομφίου από το στόμα σημαίνει ότι έχω έγκλειστο φρονιμήτη;

Οποτεδήποτε απουσιάζει ένας τρίτος γομφίος από τη στοματική κοιλότητα δε σημαίνει απαραιτήτως πως είναι έγκλειστος. Σ’ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων δυνατόν να ελλείπουν τα οδοντικά σπέρματα (καταβολές των δοντιών), ποσοστό αυξανόμενο με την πάροδο των ετών. (Μάλιστα το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει τους ερευνητές στην υπόθεση πως από τις μελλοντικές γενιές θα απουσιάζουν ολοκληρωτικά τα δόντια αυτά από τους οδοντικούς φραγμούς).

Πώς θα καταλάβω αν έχω έγκλειστο φρονιμήτη;

Για την επιβέβαιωση της παρουσίας ή μη του εγκλείστου απαιτείται ακτινογραφικός έλεγχος με τη βοήθεια οπισθοφατνιακής ή/και πανοραμικής ακτινογραφίας.

Εφόσον οι έγκλειστοι τρίτοι γομφίοι επιβεβαιώσουν ακτινογραφικά την παρουσία τους, και όταν η έγκλειση είναι ασυμπτωματική, τίθεται το δίλημμα αν θα πρέπει να εξαχθούν ή να παραμείνουν ως έχουν. Σχετικά με την αναγκαιότητα ή όχι εξαγωγής των ασυμπτωματικών εγκλείστων έχουν αναπτυχθεί δύο «σχολές». Η πρώτη υποστηρίζει πως η εξαγωγή των δοντιών αυτών είναι επιβεβλημένη αμέσως μόλις πιστοποιηθεί η παρουσία τους ενώ η δεύτερη τάσσεται υπέρ της διατήρησής τους. Η απόφαση για άμεση εξαγωγή έχει προληπτικό χαρακτήρα δεδομένου πως ένα μεγάλο ποσοστό εγκλείστων δυνατό ν’αποτελέσει πηγή προβλημάτων μελλοντικά με την πρόκληση μη αναστρέψιμων βλαβών στους παρακείμενους ιστούς.

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να βγάλω το φρονιμήτη μου;

Καταλληλότερος χρόνος για να προβούμε στην αφαίρεση των ασυμπτωματικών εγκλείστων θεωρείται η νεαρή ηλικία καθόσον έτσι επιτυγχάνεται και η έγκαιρη πρόληψη και οι επουλωτικές διεργασίες είναι ταχύτερες και η αποκατάσταση των ιστών τελειότερη.

Στην περίπτωση βέβαια που οι έγκλειστοι τρίτοι γομφίοι κριθούν υπαίτιοι για την εμφάνιση παθολογικών καταστάσεων ήτοι: ενοχλήσεις απο την κροταφογναθική διάρθρωση, πονοκέφαλοι, περιστεφανίτιδα, συνωστισμός δοντιών εκ πιέσεως, καταστροφή παρακείμενων δοντιών, παρεμπόδιση ανατολής άλλων δοντιών κ.α. συνιστάται οπωσδήποτε η άμεση εξαγωγή τους η οποία δε διαφέρει σημαντικά από μια «κλασσική» εξαγωγή. Το ήπιο μετεγχειρητικό οίδημα και ο πόνος αντιμετωπίζονται με τα συνήθη αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά φάρμακα και η όποια διαφορά εντοπίζεται στην υποχρεωτική συρραφή (τοποθέτηση ραμμάτων) του τραύματος. (Εδώ μπορείτε να βρείτε γενικές κατευθυντήριες μετεγχειρητικές οδηγίες.)

Εν κατακλείδει η τελική απόφαση για την εξαγωγή ή όχι εγκλείστων τρίτων γομφίων θα παρθεί μετά από στάθμιση όλων των παραμέτρων που αφορόυν την εκάστοτε περίπτωση και μετά από λεπτομερή ακτινογραφικό και κλινικό έλεγχο.

The post Έγκλειστοι τρίτοι γομφίοι : Είναι απαραίτητη η εξαγωγή τους; appeared first on CC Dental.

Ποιος είναι ο σκοπός της οδοντόκρεμας;

Πρωταρχικός σκοπός μιας οδοντόκρεμας είναι η μηχανική απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας αλλά και των χρωστικών που εναποτίθενται στις επιφάνειες των δοντιών. Αυτό επιτυγχάνεται με την παρουσία αποτριπτικών ουσιών στη μάζα της οδοντόκρεμας με τη μορφή κόκκων που αποτελούνται απο ανόργανα, κυρίως, άλατα. Οι αποτριπτικές ουσίες αποτελούν το κυριότερο, σε ποσοστό, συστατικό των οδοντοκρεμών μαζι με το νερό και τις υγραντικές ουσίες. Οι τελευταίες συμβάλλουν στη διατήρηση του σκευάσματος σε μορφή πάστας.

Τι άλλα συστατικά περιέχει μια οδοντόκρεμα;

Σε μικρότερες ποσότητες οι σύγχρονες οδοντόκρεμες περιέχουν αρωματικές ουσίες και βελτιωτικά γεύσης. Όπως είναι ευνόητο οι παράγοντες αυτοί αποσκοπούν στο να καταστήσουν την οδοντόκρεμα ευχάριστη στη γεύση και στην όσφρηση. Σαν βελτιωτικά γεύσης χρησιμοποιούνται ουσίες που δεν μπορούν να μεταβολιστούν από τα μικρόβια της οδοντικής πλάκας σε αντίθεση με τη ζάχαρη, όπως η σορβιτόλη, η ζαχαρίνη, η ξυλιτόλη, η μαννιτόλη κ.α. Ένα εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο που περιέχεται στις οδοντόκρεμες, σε μικρές ποσότητες, είναι οι λεγόμενοι συνδετικοί παράγοντες. Ρόλος τους είναι να διατηρούν τα σκευάσματα σε ομοιογενή σύσταση διαφορετικά, δεδομένου ότι οι οδοντόκρεμες ουσιαστικά είναι ένα μείγμα στερεών και υγρών συστατικών, θα επέρχετο με την πάροδο του χρόνου διαχωρισμός των συστατικών τους. Τελειώνοντας με τα βασικά συστατικά των οδοντοκρεμών δε θα πρέπει να λησμονούμε την παρουσία συντηρητικών ουσιών που αποτρέπουν την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό των μικροβίων που παρεισφρύουν στη μάζα της πάστας.

Υπάρχουν “ειδικές” οδοντόκρεμες για “ειδικές” περιπτώσεις;

Εκτός από τα παραπάνω συστατικά, που ανευρίσκονται στην συντριπτική πλειοψηφία των οδοντοκρεμών, τα τελευταία χρόνια έχουν προστεθεί και ποικίλοι θεραπευτικοί παράγοντες που στοχεύουν στην αντιμετώπιση παθολογικών καταστάσεων της στοματικής κοιλότητας. Επειδή τα κυριότερα προβλήματα στην περιοχή του στόματος είναι η τερηδόνα, οι νόσοι του περιοδοντίου και η υπερευαισθησία των δοντιών παρασκευάστηκαν και οι αντίστοιχες οδοντόκρεμες με τα κατάλληλα συστατικά.

• Τερηδόνα: Είναι ευρέως γνωστός ο ρόλος του φθορίου στην πρόληψη της τερηδόνας. Το φθόριο έχει την ικανότητα να δεσμεύεται από τους κρυστάλλους της αδαμαντίνης και μέσω μιας σειράς χημικών αντιδράσεων να την καθιστά ανθεκτικότερη στην προσβολή από την τερηδόνα. Έτσι το φθόριο προστέθηκε στις σύγχρονες οδοντόκρεμες είτε με τη μορφή του φθοριούχου νατρίου, είτε με τη μορφή του μονοφθοριοφοσφωρικού νατρίου με πολύ καλά αποτελέσματα. Πάντως τα σκευάσματα αυτά χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή λόγω της τοξικότητας του φθορίου, αν ληφθεί σε υψηλές ποσότητες. Γι’αυτό το λόγο η περιεκτικότητα των φθοριούχων οδοντοκρεμών σε φθόριο δεν ξεπερνά τα 1450ppm.
• Νόσοι του περιοδοντίου: Τα σκευάσματα αυτά μπορεί να περιέχουν είτε δραστικές ουσίες αποτελεσματικές κατά των μικροβίων της οδοντικής πλάκας που ευθύνεται για τις παθήσεις των ούλων (τρικλοζάνη, χλωρεξιδίνη, άλατα ψευδαργύρου κτλ.) είτε πυροφωσφορικά άλατα που εμποδίζουν το σχηματισμό πέτρας δεσμεύοντας τα πλεονάζοντα ιόντα ασβεστίου και μαγνησίου που υπάρχουν στο σάλιο.
• Υπερευαισθησία δοντιών: Αυτή μπορεί να οφείλεται είτε στην αποκάλυψη τμήματος της ρίζας του δοντιού είτε σε φθορά της αδαμαντίνης μη τερηδονικής αιτιολογίας (διάβρωση, μικρό πάχος, μικρορωγμές κτλ.) με αποτέλεσμα τα υπερκείμενα στρώματα να μην είναι σε θέση να προστατεύσουν την υποκείμενη οδοντίνη. Σ’αυτήν την περίπτωση τα ερεθίσματα (ψυχρό, θερμό, γλυκό κ.α.) προκαλούν μεταβολές  και μικροκινήσεις στο υγρό των οδοντινοσωληναρίων (μικροσκοπικών σωληνίσκων που διατρέχουν την οδοντίνη) διεγείροντας τον πολφό. Οι οδοντόκρεμες αυτές περιέχουν παράγοντες, που αποσκοπούν, με διαφορετικό μηχανισμό ανάλογα με το σκεύασμα, στην απόφραξη των οδοντινοσωληναρίων και στη διακοπή της αγωγής των ερεθισμάτων.

Συμπέρασμα;

Επομένως δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο ερώτημα «ποια είναι η καλύτερη οδοντόκρεμα». Ή πιο σωστά καλύτερη οδοντόκρεμα είναι αυτή που ανταποκρίνεται στα προβλήματα της στοματικής κοιλότητας. Διαφορετική θα είναι η επιλογή ενός ατόμου με πρόβλημα τερηδόνας σε σχέση με κάποιον που εμφανίζει προβλήματα υπερευαισθησίας. Το κλειδί είναι η σωστή συνεργασία ασθενή-οδοντιάτρου, αφού ο τελευταίος θα σταθμίσει τις οδοντιατρικές ανάγκες του ασθενή του και θα του υποδείξει την καταλληλότερη οδοντόκρεμα σε συνδυασμό, πάντα, με ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα στοματικής υγιεινής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως οι οδοντόκρεμες από μόνες τους μοιάζουν με ένα μεμονωμένο στρατιώτη που ρίχνεται στην κρισιμότερη μάχη, καταδικασμένος σε ήττα. Μόνο αν βοηθηθεί και από άλλους και κάτω από σωστή στρατηγική μπορεί να βγει νικητής.

The post Τι να γνωρίζετε πριν επιλέξετε οδοντόκρεμα appeared first on CC Dental.

The post Βρυγμός (Bruxism) appeared first on CC Dental.

Ο επιχείλιος έρπης (Herpes Labialis) είναι ιογενούς αιτιολογίας. Oφείλεται στον ιό του απλού έρπη (Herpes Simplex Virus – HSV) και ειδικότερα στον τύπο 1 (HSV-1). O τύπος αυτός του ιού ευθύνεται για τις ερπητικές λοιμώξεις στην περιοχή του προσώπου, ενώ ο τύπος 2 (HSV-2) ευθύνεται κυρίως για λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων. Περισσότερο από το 20% του ελληνικού πληθυσμού, έχει εμφανίσει, μία ή και περισσότερες φορές, κατά τη διάρκεια του έτους, εκδηλώσεις επιχειλίου έρπητα. Εκδηλώσεις άλλοτε θορυβώδεις και επώδυνες και άλλοτε ασυμπτωματικές, που παρέρχονται χωρίς ο ασθενής να τους δίνει ιδιαίτερη σημασία.

Πότε εμφανίζεται ο επιχείλιος έρπης (Herpes Labialis);

Για να εκδηλωθεί ο επιχείλιος έρπης, πρέπει να μεσολαβήσει μια σειρά γεγονότων, που θα «προετοιμάσουν», κατά κάποιο τρόπο, το έδαφος για την εμφάνιση του.

Στο 90-95% των ανθρώπων η πρώτη επαφή με τον ιό HSV έχει πραγματοποιοηθεί μέσα στα 5 πρώτα έτη της ζωής τους. Από την πρώτη αυτή επαφή στο μεγαλύτερο ποσοστό ο ιός «εισβάλλει» στον οργανισμό χωρίς την εκδήλωση κλινικών συμπτωμάτων. Μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της τάξεως του 5% θα εμφανίσει κλινικές εκδηλώσεις, το σύνολο των οποίων αποτελεί την πρωτοπαθή ερπητική στοματίτιδα, η διάρκεια των συμπτωμάτων της οποίας κυμαίνεται μεταξύ 10-14 ημερών.

Ανεξαρτήτως, πάντως, με την εμφάνιση ή όχι συμπτωμάτων ο ΗSV εγκαθίσταται στα νευρικά κύτταρα της περιοχής παραμένοντας σε λανθάνουσα κατάσταση, εώς ότου συνυπάρξουν παράγοντες, που θα επιτρέψουν την επανενεργοποιήση του, με αποτέλεσμα την εκδήλωση της δευτεροπαθόυς ερπητικής στοματίτιδας ή επιχειλίου έρπητα. Στο σημείο αυτό, πρέπει να τονιστεί, πως οι εκδηλώσεις του είναι σαφώς ηπιότερες από τις αντίστοιχες της πρωτοπαθόυς λοίμωξης δεδομένου ότι, ο ανθρώπινος οργανισμός έχει ήδη αποκτήσει, σε κάποιο βαθμό, ανοσία από την πρώτη του επαφή με τον ιό στην παιδική ηλικία, εμποδίζοντάς τον να αναπτύξει όλο το φάσμα των λοιμογόνων ιδιοτήτων του.

Οι παράγοντες, που είναι σε θέση να «αφυπνίσουν» τον ιό δρουν έμμεσα, όχι πάνω στον ιό, αλλά περιορίζοντας τη δραστηριότητα του ανοσολογικού συστήματος. Τέτοιοι παράγοντες είναι το stress, η εμμηνόρροια , η υπερβολική έκθεση στον ήλιο,το ψύχος, οι εμπύρετες νόσοι κ.α.

Ποια είναι η κλινική εικόνα του επιχείλιου έρπη;

Η κλινική εικόνα του επιχειλίου έρπητα είναι σε όλους μας λίγο-πολύ γνωστή. Ξεκινά μ’ένα είδος μουδιάσματος στην περιοχή του κάτω , συνήθως, χείλους και συγκεκριμένα στο όριο μεταξύ χείλους και δέρματος. Μέσα στις επομένες δύο ημέρες έχουν αναπτυχθεί μικρές φυσαλίδες, οι οποιές περιέχουν διαυγές υγρό. Με την πάροδο των ημερών οι φυσαλίδες ρήγνυνται, απελευθερώνοντας το υγρό τους και στις θέσεις τους παραμένουν μικρές εξελκώσεις, αρκετά επώδυνες.

Υπάρχει θεραπεία για τον επιχείλιο έρπη;

Η νόσος αυτοϊάται μέσα σε διάστημα 2 εβδομάδων, περίπου. Συνεπώς δε χορηγούνται θεραπευτικά σχήματα, καθ’όσον ο οργανισμός σε φυσιολογικες συνθήκες, δύναται να περιορίσει τη νοσογόνο δράση του ιού χωρίς «εξωτερική» βοήθεια. Εντούτοις, είναι δυνατόν, ιδιαίτερα σε ενοχλητικές και επώδυνες περιπτώσεις ο ιός να αντιμετωπιστεί είτε με την τοπική εφαρμογή αλοιφών είτε και με τη χορήγηση φαρμάκων συστηματικά (με τη λήψη ταμπλετών, δισκίων κ.α.).Τα φάρμακα αυτά περιέχουν σα δραστικές ουσίες την ακυκλοβίρη ή την πενσυκλοβίρη, οι οποίες, έχει βρεθεί πως είναι αποτελεσματικές στις λοιμώξεις από ερπητοϊούς.

Ιδιαίτερη προσοχή, όμως, χρείζουν άτομα με μεγάλο βαθμό πτώσης της ανοσολογικής τους άμυνας , όπως είναι άτομα με μεταμοσχεύσεις οργάνων που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, άτομα με A.I.D.S. κ.α., αφού στα άτομα αυτά οι επιπλοκές της ερπητικής λοίμωξης μπορεί ν’αποβούν θανατηφόρες.

Πάντα, όμως, πρέπει να έχουμε κατά νου πως η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη και αυτό το αξίωμα δε θα μπορούσε να μη βρίσκει εφαρμογή και στη περίπτωση του επιχειλίου έρπητα. Από τη στιγμή που είναι αδύνατον να αποφύγουμε την επαφή μας με τον ιό (γίνονται έρευνες για την ανακάλυψη εμβολίων κατά των ερπητοϊών) η δική μας συμβολή συνίσταται στον περιορισμό ,όσο είναι δυνατόν, των παραγόντων που ευνοούν την επαναδραστηριοποίησή του.

Συμπερασματικά, λοιπόν, ο επιχείλιος έρπης δεν πρέπει να μας φοβίζει. Δε διαφέρει και πολύ από τον ιό της γρίππης. Εισέρχεται στον οργανισμό-ξενιστή, κάνει τον κύκλο του και αποδράμει υπακούωντας και αυτός, όπως και όλα τα έμβια όντα, στον αέναο κύκλο της ζωής και του θανάτου. Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχεί είναι το τι προκάλεσε την πτώση των αμυντικών μηχανισμών μας και επέτρεψε στο ιό να κάνει την επανεμφάνιση του.

The post Επιχείλιος έρπης (Herpes Labialis) appeared first on CC Dental.